Van een geboorte- naar een sterftegolf.
De naoorlogse generatie
wou het beter doen dat hun ouders, geen oorlog meer, geen dwang door
religie of traditie en meer keuze vrijheid. Wat blijkt nu dat het
wereldbeeld inderdaad is veranderd, maar dat er ongewenste zaken zijn
ingeslopen. Een van de opmerkelijke zaken is het verdwijnen van
rituelen. Door de individualisering is een ritueel volgens de
traditie zo gedateerd, deze generatie wil zijn eigen rituelen maken.
Wat blijkt dat bij de zg. rites de passage, we met lege handen staan.
We mogen toekijken en meespelen in een toneelstuk waarvan we de
regels niet kennen, want deze zijn ter plekke geconstrueerd. De
geseculariseerde mens probeert met witte duiven voor geluk (in dit of
volgend leven), ballonnen en witte marsen als stil protest tegen
geweld etc. nieuwe rituelen tot stand te brengen.
Behoren
rituelen niet tot ons gemeenschappelijk cultureel kapitaal, of gaan
we bij elke geboorte,
bruiloft en begrafenis onze unieke individuele invulling eraan
geven, zoals een
Feyenoord aanhanger voor de zg.
Feyenoord-uitvaart kan kiezen.
http://www.feyenoord.nl/de-club/feyenoord-uitvaart
Door de huidige
liberale instelling blijkt dat het wereldbeeld gedomineerd wordt door
de corporaties. Er wordt ons voorgehouden wie we zijn en hoe we ons
dienen te gedragen. Tegelijkertijd wordt benadrukt dat we onze eigen
leefwereld kunnen en dienen te construeren. Het leven biedt ons
onbegrensde mogelijkheden. Er komt geen einde aan. Een soort
constructivistische lineariteit. Het uit Amerika overgewaaide “the
sky is the limit”. De mogelijkheid van een begrenzing of eindigheid
lijkt een taboe.
Tegelijkertijd zijn we
als individu consument, we dienen dingen te willen die we niet nodig
hebben, maar de aanschaf daarvan de economie draaiende houdt. De
begrippen mogelijkheid en verplichting
lijken ogenschijnlijk niet in tegenspraak met elkaar.
Echter, wordt het niet
tijd nu de geboortegolf wegebt, om ons te heroriënteren, want elke
boreling is tevens een sterveling. Is het niet wenselijk een brede
visie op het bestaan te hebben, waar leven, sterven en dood met
elkaar verbonden zijn. Dit in tegenstelling tot een gefragmenteerde
visie op ons leven.
Zo kennen we, als
voorbeeld van fragmentatie, sinds kort de term Palliatieve Zorg,
een eufemisme voor het sterven nadat de “patiënt”
uitbehandeld is. Kortom de situatie is hopeloos en uitzichtloos, je
gaat dood. Het stervensproces, dat het gevolg is van geboorte,
volwassenheid en ouderdom, blijkt gekaapt te zijn door de medische
wetenschap. Er is geen mogelijkheid tot beter worden, de zg.
curatieve zorg vervalt en nu krijg je palliatieve zorg. Het is
verhullend omdat er gebruik gemaakt wordt van de term verzachten. Dat
is op zich geen probleem, niemand houdt van pijn, maar het leidt af
van het werkelijke proces van aftakeling, afscheid nemen van het
leven en je dierbaren, en vrede kunnen sluiten met de eindigheid van
je bestaan.
Dat laatste dat past
niet in het wereldbeeld dat ons door de corporaties wordt
voorgehouden. Waar iedereen blij huppelend weer een nieuwe uitdaging
aangaat en zijn best doet om er als fitte dertiger rond te lopen,
anders helpt de basisarts je wel aan een facelift.
Het gegeven dat leven
sterven inhoudt, is nauwelijks een thema, de wetenschap zorgt toch
voor vooruitgang. Nu lijkt het er ook op dat de medische wetenschap
de rol van de kerk heeft overgenomen, de arts is nu degene die
geboorte, ouderdom en dood begeleidt. Wat onderscheidt de moderne
mens van de primitieve? Wat is nu het verschil tussen de arts en de
sjamaan? Het is een prangende vraag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten