Vandaag verlangt het lijf naar lente,
de warmte op je huid en zintuigen die worden gestreeld door
frisse kleuren. Zover is het nog niet, dit verlangen behoort echter tot het
ongemak geboren te zijn. Last hebben en gedomineerd te worden door
zaken waar je geen invloed over kan hebben. Het maakte me diep
ongelukkig. De filologie heeft me gered. Ik hield me bezig met
vervoegingen en verbuigingen van naam- en werkwoorden, en dat heb je
nog de partikels die een hele andere betekenis aan het geheel kunnen
geven. Het bezorgde me hoofdbrekens en amusement waardoor ik me niet
meer verveelde.
Ik was verbaasd toen ik ontdekte dat ik niet de enige
was die het leven als een ongemak ervoer. Ik ontdekte Cioran. Het was
een opluchting want hij was zwartgalliger, maar kon dat puntig
verwoorden. Eigenlijk is het vreemd dat je geboren wordt, vervolgens het
leven wordt ingestuurd met allerlei opvattingen uit je opvoeding en
het milieu waarin je verkeert, zelfs als drop-out verkeer je in
een omgeving met uitgesproken meningen. Je dient dezelfde meningen te
koesteren van je groep, anders val je eruit. Het is het proces van binnen- en buitensluiten. Toch blijven de twijfels over
het zin en reden van je bestaan. Gelukkig ontdek je dat je niet
alleen bent in het diepst van je gedachten. Het bevrijdt je van de
plicht gelukkig te zijn en daardoor verdwijnt de verveling en het
gevoel dat je van alles moet. Het heeft me rust gegeven. Nu hoef
ik alleen de dingen die ik nu doe met zorgvuldige aandacht te doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten