Met het ouder worden
neemt ook de verbazing toe, misschien omdat je tijd hebt om je te
verbazen. Vaak slaat de verbazing om in wanhoop, misantropie en
melancholie.
Na de klucht van het
koningslied, waarmee de Nederlanders hun verbondenheid met de
monarchie mogen uiten, werd de samenleving door onze MP opgeroepen
geld uit te geven, om op deze wijze uit de financiële crisis te
komen.
Hieruit kan ik slechts
opmaken dat er niet alleen sprake is van een financiële, maar ook
van een morele crisis. Want zie, op dat moment werden we opgeschrikt
door beelden van een ingestort fabriekspand in Bangladesh, waarin
kleding gemaakt werd voor de Europese markt. We kunnen allang weten
hoe en onder welke omstandigheden de producten die we dienen te
consumeren, worden gemaakt. Ellenlange rijen stonden 's nachts voor
de Applestores om een nieuw speeltje te bemachtigen, terwijl de
arbeidsomstandigheden en het uurloon van de makers van deze producten
in China bekend en onveranderd zijn. Maar ja, we leven nu eenmaal in
een markt economie.
Deze week was er echter
een lichtpuntje. Ik was uitgenodigd om aanwezig te zijn bij de
uitreiking van een ridderorde. Zelf heb ik niet zoveel met de
monarchie, ik ben door huwelijk Nederlandse, daarvoor heb ik twee
andere paspoorten gehad. In die resp. landen werd elk jaar de
onafhankelijkheid van de Staat der Nederlanden gevierd. Ik ben
bevooroordeeld, maar ik ondersteun het democratisch bestel van harte.
Hoewel, ik begin Plato's visie op de staat steeds meer sympathiek te
vinden.
Goed, als twee vrienden
worden geridderd en je mag er bij zijn dan ben ik verheugd voor hen. Het
was ook geheimzinnig, zij wisten van niets en ze waren met een smoes
naar het stadhuis gelokt. Alles was er opgericht om deze personen, de
ridders in spe te verrassen en hun verdienste op juiste wijze te
honoreren. Het gaat deze keer niet om bonussen, maar echt om de eer.
Al deze personen hadden zich verdienstelijk gemaakt voor de
samenleving. Rob en Jan maken de canon toegankelijk, anderen hebben
hun buurt leefbaar gehouden en mensen onbaatzuchtig geholpen. Kortom
hier worden, door de monarchie, de kardinale deugden in ere gehouden,
want het ging hier om moed, rechtvaardigheid en bescheidenheid.
De verdienste van één
ridder sprong er, voor mij, uit. Een arts die vrijwilligerswerk deed
op de kruispost op de Voorburgswal in Amsterdam. Zij helpt mensen die
onverzekerd en “illegaal” zijn, kortom het afvalputje van Europa.
Daarnaast maakte zij van de kruispost een plek voor co-assistenten en
naar het schijnt de beste plek voor co-schappen van het jaar.
Indrukwekkend!
Nu is zij nog ridder in
de Orde van Oranje Nassau, maar binnenkort is zij gewoon een
crimineel als onze regering haar zin krijgt en hulp aan illegalen
strafbaar maakt. Dat noem ik tragisch.
